Ceci n’est pas une passe-vite

Ik ging mijn best nog eens doen. Op Kerstavond zou de familie bij ons komen eten – normaalgezien was de bedoeling dit in het nieuwe huis te vieren, maar wegens niet-drogende chape was het dan toch in oud vertrouwd Oelegem.

Deze keer wou ik er echt voor gaan, ik heb namelijk een reputatie. Een niet-zo-heel-goede reputatie.

In het verleden heb ik mijn gasten namelijk wel eens pita voorgeschoteld als kerstdiner. Dat wil dus zeggen: shoarma uit een pakje, pitabroodjes, mayonaise en sla. In een volgende fase waren het uitgedroogde kwartels en vloog de dampkap ei zo na in brand door een flambeerpoging. Na die kwartels heb ik besloten om gewoon eten van bij de traiteur te laten komen, maar daar liep ook wel eens iets mis bij het opwarmen bijvoorbeeld.

Ik had dus iets goed te maken en besloot deze keer om alles zelf te maken…

Gelukkig heb ik in de afgelopen jaren wat wijsheid opgedaan en begon ik er goed op tijd aan. Enkele dagen voordien waren M en ik in dit restaurant gaan eten, een aanrader! Alles zelfgekweekt en biologisch, EN lekker, daar gaan we voor. Een van de heerlijkheden die ik daar heb gegeten, was een crème van zandwortel.

Zandwortel?

Nooit van gehoord. Het blijkt een van de ‘vergeten’ groenten te zijn, en toevallig vond ik dit heel lekker. Aangezien het ook perfect zou passen bij mijn kerstmenu, zocht ik het recept op, zie hier. Nu enkel nog zandwortel vinden. Ook hier bood het internet soelaas, naar het schijnt werd zandwortel ook wel gele wortel genoemd, en laten ze die nu toch wel bij ons in de biowinkel verkopen zeker! Ik had maar een 300 gram nodig, maar wijs als ik ben nam ik er 200 extra mee om alvast mee te experimenteren. Good thinking. VERY good thinking.

Lieve mensen, ik heb het recept nauwgezet gevolgd, echt. Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn? Maar in tegenstelling tot de oranje crème die ik in Graanmarkt 13 had gegeten, bleef mijn resultaat eerder een gele draderige prut waar je enkel komijn in proefde, boehoe!! Ik kan alleen maar concluderen dat gele wortel toch niet helemaal hetzelfde is als zandwortel. Exit mijn geraffineerde exotische side-dish. De rest van de wortels is ook de vuilbak in gekieperd.

Maar geen probleem, ik had nog een culinair extraatje down my sleeve: zelfgemaakte kroketjes!! Na wederom enig opzoekwerk bleek men hiervoor een passe-vite nodig te hebben, dus had ik me op zondag nog snel in de kerstdrukte gesmeten om tot de ontdekking te komen dat er enkel nog dit verkrijgbaar was: Image

Een PLASTIEKEN passe-vite. Ja, weet ik veel.

Op maandag begon ik eraan: patatjes – de juiste soort en al – gekookt volgens hoe het moet. Toch wat Jeroen Meeus betreft. HOP de daar gingen de patatjes de passe-vite in! En draaien maar…

Weet u al wat er gebeurde? Inderdaad: helemaal niks. Dat ding draaide gewoon zot. Ik heb zwetend en vloekend alle mogelijke truuks uitgeprobeerd maar zonder resultaat. Tegen de tijd dat M thuiskwam was ik licht hysterisch en rood aangelopen aan het proberen de puree er handmatig met een handdoek door te persen. I kid you not. Vervolgens heeft mijn held dat ding gedemonteerd en opnieuw in elkaar gezet, met net hetzelfde resultaat: noppes. Komaan, waarom verkopen ze die dingen eigenlijk?? Ik bedoel, TEST iemand zo’n ding uit voor ze dat in productie brengen? Of hebben die gewoon binnenpretjes, wetende dat menig ijverige wannabe kok in tranen zal uitbarsten?

Uiteindelijk had mijn held het geweldige plan om, wederom in kerstdrukte, naar de HUBO te trekken waar ze de normale metalen passe-vite verkopen. Oh glorie halleluja! Bovendien heeft hij me van een volgende onheil bespaard door ook meteen een krokettenmasjien mee te pakken, man is me dat een gerief!!! Ik ging die allemaal met de hand rollen!! Uiteindelijk ben ik nog een goed stuk de avond in bezig geweest met het maken van de kroketjes, maar ik moet zeggen: het was het allemaal waard. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik een volwaardig kerstdiner geserveerd, met dank ook aan de broer die een overheerlijke kreeftensoep meehad als voorgerecht. Jam!!

Wat hebben wij gegeten?

Hapjes: gevulde kerstomaatjes met grijze garnalen en bieslook – mini wraps van gerookte zalm met kruidenkaas en dille – mini bruscetta met tomatensalsa

Voorgerecht: de heerlijke kreeftensoep van de broer

Hoofdgerecht: zalmhaasje op vel gebakken, met een zelfgemaakte romige wijn-bieslooksaus, zelfgemaakte kroketjes en salade. Normaal moest er dus ook nog zandwortel crème bij maar dat heeft niemand geweten… Wat er ook nog bij moest, waren gekarameliseerde sjalotjes uit de oven, maar helaas bleken de frietketel, het afwasmasjien en de oven het plon-gewijs niet met elkaar te vinden en was het dus zonder sjalotjes.

Dessert: rode vruchten tiramisu, nog steeds mijn favoriete zelfmaak dessert!! Zie hier voor het recept!

En het is nog niet gedaan…sinds vorig jaar maak ik zelf kerstkadootjes voor de ‘grote’ mensen, dit jaar was het voor de dames een scrub van citroen/zeezout/olijfolie en voor de heer….zelfgemaakte limoncello!! Oh boy was dat lekker zeg!!! Je moet er wel goed op tijd aan beginnen want het goedje moet 10 dagen kunnen ‘trekken’, maar echt mega lekker!

Voor deze en andere leuke ideetjes, zie hier.

Enjoy the weekend!!

Home alone

Mijn toekomstige ging een weekend naar Avignon, for business, not pleasure. Ik zette hem af bij het station en keek stiekem uit naar een paar dagen “alleen” thuis. Alleen is uiteraard relatief, gezien we ons 2 keer voortgeplant hebben.

 

Mijn eerste missie was even naar het Shopping Center trekken, maar alleen winkelen vind ik niet leuk dus dat was snel weer voorbij. De dochter dan maar van school halen, ik was maar liefst 10 minuten te vroeg, ook niet echt normaal. Op dat moment had ik al kunnen weten dat dit niet mijn dagje ging worden, maar vrolijk negeerde ik de signalen en deed ik alsof het reuze leuk was om alleenstaande-moeder-voor-3-dagen te zijn.

 

Het was Halloween wandeling op school, dus gingen we even naar huis om de dochter om te kleden en een lichte maaltijd te nuttigen. De dochter een boterham en ik een tas soep. En toen liep het mis.

 

Net toen ik dacht dat het wel gezellig was om zo met z’n tweetjes op de zetel te zitten, zwiepte ik de soep over mijn laptop, mijn mac, mijn beste vriend… Met de snelheid van het licht sprong ik op en rende met mijn dierbare naar de keuken, alwaar ik hem ondersteboven liet uitlekken. Met veel zorg poetste ik de soepresten weg en droogde hem af. Hij protesteerde luid, moet ik zeggen. Blazend en stomend liet hij me weten dat dit voorval niet geapprecieerd werd, maar ja, meer dan sorry zeggen kon ik niet doen natuurlijk.

 

Uiteraard was de soep niet enkel op de laptop terecht gekomen, neenee. Zo’n soepstraal kan best een grote afstand afleggen heb ik gemerkt. Zo was de zetel ook slachtoffer geworden, net als mijn outfit. Geen probleem wat dat laatste betreft: ik trok naar boven en kleedde me om, simpel. Iets meer gestresst dan 10 minuten voordien kwam ik de trap weer af, en aangezien men zegt dat een ongeluk nooit alleen komt en ik graag aan de verwachtingen voldoe, miste ik de laatste 2 traptreden en viel ik onzacht op mijn achterwerk. Ik moet zeggen, ik heb daar een paar minuten gezeten op die traptrede, tot het gonzen van mijn staartbeen iets begon af te nemen. Het is heel bizar hoe je blijkbaar niet gilt wanneer je alleen thuis bent met een 6-jarige, die heeft er dan ook niks van gemerkt, en na die paar minuten ben ik opnieuw op de zetel beland waar de laptop nog steeds lag te kreunen. Een kleine test gaf aan dat er niks meer mee aan te vangen was.

 

Flink als ik ben, wilde ik natuurlijk toch met de dochter naar de Halloween wandeling, dus we maakten ons klaar voor vertrek. Maar niet voor ik nog even met mijn heupbeen tegen de tafel stootte, ah ja!

 

Man man, wat was ik blijkbaar van mijn melk zeg.

 

Gelukkig is het onheil toen gestopt en hebben we de zaterdag en zondag zonder problemen overleefd. Zelfs de laptop heeft zich herpakt, al kan ik geen ‘vijf’ meer typen en ook geen haakjes meer, wat wil zeggen: no more smileys…

 

Hmmm, dat wil ook zeggen dat ik niet kan vertellen wanneer we gaan trouwen, want daar komt ook een ‘vijf’ in!

 

‘smiley’

 Afbeelding

The (happy) end?

Vorig jaar in mei/juni zat ik even in een dipje. We hadden net het plan om naar Spanje te verhuizen opnieuw in de vriezer gestoken en professioneel had ik even een ego-moment en tuimelde ik van mijn eigen spreekwoordelijke voetstuk. Ik geloof nogal graag in de ‘signalen’ die ik krijg, en verschillende gebeurtenissen deden me twijfelen aan hetgeen waar ik mee bezig was. Ik wist dat ik nooit meer iets anders wou doen dan Herbalife coach zijn, maar toch klopte er iets niet in mijn leven.

 

M kwam toen met het idee om een sabbatjaar te nemen, en dat bleek een waanzinnig goed plan te zijn. Sinds september 2012 probeer ik dus om relaxed door het leven te gaan, een gigantische uitdaging als je kinderen hebt, en ik ging op zoek naar dingen om me bezig te houden en die me opnieuw happy zouden maken. Eigenlijk komt het erop neer dat ik sindsdien probeer om de grote hoeveelheid ‘mannelijke’ energie die ik heb (ambitie, carriere, ego,…) , te verkleinen en de ‘vrouwelijke’ energie (liefde, warmte, geborgenheid, creativiteit,…) te vermeerderen.

 

De eerste weken kwam ik meteen ettelijke gelukskilo’s bij, dat was niet voorzien🙂 maar die zijn gelukkig terug verdwenen dankzij mijn Herbalife shakes. Ik startte met het bijwonen van een hobbyclubje en volgde een kookcursus, ik begon met het schrijven van deze blog, ik leerde naaien, dreef mijn loopsessies op etc.

 

Stilletjesaan begon ik terug die kinderlijke vreugde te voelen, zoals je die vroeger kende toen je je nog kon amuseren door touwtje te springen ofzo. Elke maandag kwam ik happy van mijn hobbyclubje terug met mijn handen vol verf of klei onder mijn nagels. I love it!! Al jaren zeg ik tegen iedereen die het wil horen dat ik helemaal niet creatief ben, dat ik 2 linkerhanden heb, maar dat is gewoon onzin. Iedereen verdient zo’n paar uurtjes voor zichzelf met niks anders dan verf en een penseel bijvoorbeeld. Dat is heel ontspannend.

 

Ik begon nu ook veel meer te begrijpen hoe M zich kan ontspannen door gitaar te spelen, wanneer je gefocust creatief bezig bent, zit je namelijk helemaal in het NU. Er is niks anders dan NU. Zalig!

 

We gingen opnieuw op zoek naar een huis, maar deze keer in België. Als je gelukkig bent, heb je blijkbaar minder de behoefte om te emigreren🙂

 

Wat ook veranderde, was dat mijn vrienden opnieuw een belangrijke plaats in mijn leven innamen. Waar ik voordien toch mijn prioriteiten anders legde, kon ik nu tijd maken voor urenlange tettersessies met vriendinnen, zalig🙂

 

Het meest wonderlijke van alles, is dat mijn hele leven een positieve draai heeft gekregen sinds ik mijn eigen ‘geluk’ op de eerste plaats stel. Professioneel beleven we ons beste jaar OOIT en kan ik amper geloven hoe snel het gaat. En privé is het nog beter: waar we vroeger wel elke 6 maanden in een crisis van botsende ego’s terecht kwamen, is dit nu gewoon NOOIT meer zo. Integendeel, na 16 jaar heeft M me ten huwelijk gevraagd op de meest romantische manier ever, en ik kan mijn geluk niet op! Er was een tijd dat ik niet geloofde in het huwelijk, noch in de liefde, maar vandaag kan ik zeggen dat er van die cynische B nog weinig overblijft, en daar ben ik blij om (en mijn omgeving ook).

 

Mijn sabbatjaar loopt ten einde, vandaag kregen we (eindelijk, lang verhaal!) de sleutels van ons nieuwe huis en volgende zomer ben ik een getrouwde vrouw…als dat geen happy end is🙂Afbeelding

 

En verder? Ik ben ondertussen al terug begonnen met het coachen van mensen, maar veel relaxter dan voordien, en de hobbyclub is een blijver. Voor de kookles moet ik een alternatief vinden, aangezien ik ondertussen geen vlees meer eet, maar dat komt goed.

 

Zal de blog ook blijven? Ik denk het wel…maar ik zal eens een andere naam moeten bedenken  dan😉

 

Of misschien een hele andere blog? De opties zijn legio: trouwblog (nah), vegetarisch kokenblog (mwah?), verbouwingblog (aaargh!) … we’ll see!

 

Tot gauw!

Ik mis je zo

Is het echt al 11 jaar geleden?

Ja, echt.

Al 11 jaar dat jij er niet meer bent, ongelofelijk.

Er is zoveel gebeurd in die tijd, en jij weet daar helemaal niks van… of wel?

Soms denk ik namelijk van wel.

Sommige dingen lijken jouw werk wel, hoewel dat niet kan natuurlijk… of wel?

11 jaar al, en eerlijk… er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat ik aan je denk.

Je was als een tweede moeder voor mij.

Ik laat vaak nog een traan voor jou, zoals nu bijvoorbeeld.

Ik mis je zo.

 

Zou je trots zijn op mij? Ik denk het wel, ik heb het goed gedaan.

Ik ben nog steeds bij de man die jij nog hebt gekend, al bijna 16 jaar.

Jij vond het een goede man. En hij vond jou een geweldige vrouw.

 

We gaan hier niet idealiseren, iedereen heeft zijn kleine kantjes en jij ook, maar dat is niet erg.

Zoals je die laatste maanden van je leven niemand meer wou zien, alleen je kinderen nog. Het brak mijn hart dat ik niet bij je kon zijn, maar ik begrijp het. Ik begrijp het echt.

 

Je was zo mooi en zo trots.

En zo breekbaar.

Toen.

En zo niet meer hier.

Nu.

 

Het gaat me goed nu hoor, al leek het even van niet.

Die kleine kleuter van me is ondertussen al 15 jaar en gaat poolen op café, net zijn mama vroeger.

Er is een nieuwe kleuter bij, een meisje. Dat zou je ook wel leuk gevonden hebben.

Ik mis je zo.

 

Ik heb je lieveheersbeestjes fetisj overgenomen, ik hoop dat je dat niet erg vindt?

Toen je stierf, kreeg ik je gouden kettinkje met het klavertje vier en het lieveheersbeestje erop. Nu, 11 jaar later, heb ik het nog niet 1 keer aangehad.

Dat gaat niet, het is jouw ketting.

 

Maar elk lieveheersbeestje doet me aan jou denken.

 

Toen je 1 jaar gestorven was, ging ik je graf bezoeken, of tenminste de strooiweide waar je wegwaaide.

Weet je wat er toen gebeurde? Er vloog een lieveheersbeestje recht naar me toe en het ging op mijn arm zitten. En toen vloog het weg en kwam het meteen weer terug. Natuurlijk weet je dat. Dat was jij.

Toch?

 

Het is echt al 11 jaar geleden, maar ik zal je nooit vergeten.

 

R.I.P. mijn lieve Bon

Mijn vriendinnetjes

Over de jaren heb ik mijn verzameling vriendinnetjes uitgebreid, en dat is een goed ding. Ik ben er ook wel een paar kwijtgeraakt, maar dat is niet erg.

 

Girlfriendz, deze blog is voor jullie!

 

In chronologische volgorde:

 

M en ik, we go waaaaay back, tot in de crèche eigenlijk. Opposites attract zeggen ze, en in ons geval klopte dat volledig. M was de grote mond en ik de verlegen volger, perfect. We hebben veel gedeeld, op een gegeven moment zelfs een vriendje vrees ik (toch een paar uur). Onze eerste tongkus ook trouwens. Soms deel je iets meer dan nodig is🙂 . Van M leerde ik de basiskneepjes, zoals daar zijn: wat is een wimperkruller en hoe gebruik je dat ding, waar moet je uitgaan (de Paradox of course) en welke muziek moet je cool vinden. Ik droeg haar BH’s wanneer zij er (alweer) was uitgegroeid, tot ik op een gegeven moment niet meer kon volgen, cup-gewijs weetjewel.

Onze schoenmaat bleef gelukkig wel hetzelfde.

We groeiden uit elkaar toen ik al heel jong mama werd en zij pas op de Hogeschool zat, die 2 werelden lagen te ver uit elkaar. We hielden wel contact, sporadisch toch, en ik ben blij dat ik nu kan zeggen dat we al meer dan 30 jaar goede vriendinnen zijn en mekaar weer gevonden hebben. Love u M!

 

E was mijn maatje in het middelbaar, mijn laatste ‘vriendinnetje’ voor we daarvoor te oud waren. We waren beiden outsiders mag ik wel zeggen, en E’s kurkdroge humor hield me op de been in die moeilijke tienerjaren. Ze is veel te slim dan goed kan zijn voor iemand, maar ik denk dat ze daar alleen zelf last van heeft😉 We deelden een grote sympathie voor de Pet Shop Boys, al is dat misschien niet zo cool om te vertellen. Ook E verloor ik een beetje uit het oog, tot ze me op haar huwelijk uitnodigde (bedankt!) en dankzij Facebook houden we contact. You rock E!

 

A wil ik hier toch ook even vermelden, hoewel we eigenlijk niet echt nog contact hebben, was zij heel belangrijk voor mij. Ik heb mijn dochter zelfs dezelfde naam gegeven🙂. A was mijn buddy in Gent, de eerste keer dat ik terug een vriendinneke had eigenlijk sinds het derde middelbaar ofzo (tot die tijd waren vriendjes blijkbaar belangrijker). Met A ben ik lippenstift gaan shoppen (weet je dat nog? NOOIT heb ik nog zo’n goede kleur gevonden dan toen), heel veel uitgeweest, samen ontzettend dronken geweest, we hebben op de tafels van de Gentse cafés gedanst en veel lol gemaakt. Samen zijn we met Disney on Ice meegereisd, maar daar kan ik helaas niet veel details over geven😉

I want u back A!

 

G leerde ik bijna 15 jaar geleden kennen op mijn eerste job. We zijn helemaal verschillend, maar in essentie toch ook weer niet. Zij is mijn fashion stylist en een van mijn restaurant buddies. Ik zal nooit vergeten dat ze er voor me was toen ik alleen woonde en niks gepland had voor mijn verjaardag. Bedankt G, dat is wat vrienden voor elkaar doen x

 

JA is mijn hollandse chica en mijn naaibuddy (met naald en draad uiteraard). Ze is zo’n beetje de mooiste vrouw die je ooit hebt gezien (echt hoor, lesje in nederigheid!😉 ) EN bovendien een creatieve duizendpoot. Bij haar kan ik uren zitten frullen aan hopeloze projecten (die van mij zijn hopeloos, niet die van haar). Of we gaan gezellig naar de cinema. Ik moet altijd op voorhand even vragen wat ze gaat aantrekken, om toch een beetje in de buurt te komen van haar niveau😉

En dan hebben we JV natuurlijk! 6 jaar geleden kwam ze met haar pet op binnengewandeld in mijn toenmalige kantoor. We bleken beiden zwanger en zijn met 4 maanden verschil ieder van een meisje bevallen, en van toen af was de band gesmeed. Met of zonder kinderen: ons zie je vaak samen. Tegen J kan ik eerlijk mijn hart luchten als dat nodig is en zij bij mij. We hebben samen een memorabele vakantie doorgebracht – mommy’s en kids only! – en dat kan ik niet met iedereen doen denk ik. We zitten absoluut op dezelfde golflengte en ik kan me kapot lachen met haar. Zij heeft me trouwens geïnspireerd om opnieuw creatief bezig te zijn. Merci J!

 

En weet je, soms komt er iemand uit je verleden opduiken waar je toen eigenlijk niet echt bevriend mee was. En dan blijkt die persoon vandaag dichter bij jou te staan dan je had kunnen denken. Ik vind het fantastisch als ik een vriendinnetje aan mijn lijstje kan toevoegen, bij deze: welkom V!

 

Bedankt girlfriendz, ik prijs me gelukkig dat ik jullie in mijn leven heb! En ik heb trouwens nog plaats hoor, er kunnen er altijd nog bij! Het wordt eigenlijk tijd om eens een vrouwendagske te organiseren, niwaar? Back to you!

 

xxx

56UP

Op Canvas was er onlangs een programma, 56UP, waarin een aantal Britse kinderen sinds de jaren 60 om de 7 jaar een week gefilmd werden, nu zijn ze dus 56 jaar. De bedoeling was om uit alle lagen van de bevolking verhalen te zien over succes en over falen. Blijkbaar leefde in de jaren 60 nog het idee dat je van goeden huize moest zijn om het te maken in het leven. Het uitgangspunt was dat je aan een kind van 7 zou kunnen zien wat voor man/vrouw hij of zij later zou worden. Maar daar wou ik het niet over hebben. Dit is namelijk MIJN blog🙂 Ik vroeg me gewoon af hoe mijn eigen documentaire eruit zou zien als je mij maar om de 7 jaar zou filmen, here it goes:

 

Barbara is 7 jaar:

 

1983. Ik zit in het 2e leerjaar van SILO1 in Antwerpen en ben 1 van de “stillekes” van de klas. In mijn rapport staat te lezen dat ik braaf ben, dat de leraar soms vergeet dat ik er ben en dat ik best wel wat meer tempo in mijn werkjes mag steken. Mijn papa is advocaat en mijn mama licentiaat Zedenleer. Als je me vraagt wat ik later wil worden, zeg ik: schrijfster (echt :)) en dat past wel in het plaatje. Ik ben tot grote spijt van mijn mama een echt “meisje” en wanneer ik met mijn mama nieuwe zomerschoenen ga kopen, valt mijn oog op witte communicantenschoentjes. Ik ben ontroostbaar wanneer ik in de plaats lekker degelijke schoenen met velcro krijg. Uiteraard zit ik op ballet.

 

Fast Forward

 

Barbara is 14 jaar:

 

1990. Ik zit in het derde middelbaar van het Lyceum in Antwerpen en volg Latijn-Moderne Talen. Tot zover klopt het beeld nog met 7 jaar voordien. Ik voel me een buitenbeentje in mijn klas omdat ik naar andere muziek luister dan mijn klasgenoten en omdat ik ook heel anders gekleed ga. Ik doe er alles aan om er vooral niet als een meisje uit te zien: truien tot op de knie, een lange loden jas gekocht op de rommelmarkt, Palladiums aan de voeten (remember?). Als je me vraagt wat ik later wil worden, zeg ik journalist. Ik wil het liefst voor de HUMO werken. Ik krijg de prijs voor Nederlands op de proclamatie en voel me daarover mega gegeneerd, want ik wil geen seut zijn. Sporten is niet meer aan mij besteed. Ik heb nog geen vriendje, maar fantaseer er wel over: mijn vriend zal een rockster zijn, een gitarist.

 

Fast Forward

 

Barbara is 21 jaar:

 

1997, De documentaire wordt op dit moment iets grimmiger.

Ik ben gestopt met mijn studies (eerst Pol&Soc om journalist te worden, daarna vertaler tolk). Ik wil nog steeds voor HUMO of Studio Brussel werken, maar kan als pas niet-afgestudeerde geen deftige job vinden en ga dus eerst poetsen voor bedrijven en buitel vervolgens toevallig in een job als verkoopster bij een winkel in video games. Een week later blijk ik zwanger te zijn, maar ik mag er blijven werken.

Als de interviewer me vraagt hoe ik de toekomst zie, ben ik pessimistisch. Het ziet ernaar uit dat ik een alleenstaande moeder wordt en dat ik mijn kansen om zeep heb geholpen.

 

Fast Forward

 

Barbara is 28 jaar:

 

Het is 2004 en against all odds zijn M en ik toch samen gebleven, met vallen en opstaan. We hebben een zoon van 7 jaar die houdt van Bey Bleydes (of hoe schrijf je dat?). In zijn rapport staat dat hij een slimme jongen is maar veel te druk in de klas. Zijn juf zal hem niet snel vergeten. We werken allebei voor Herbalife, als zelfstandigen. Een bijverdienste die we met veel moeite naast onze jobs hebben opgebouwd tot een volwaardig inkomen. Hoogmoedig als we zijn, denken we dat we het gemaakt hebben, we wonen in een villa in Brasschaat die we amper kunnen betalen. Ik zie er ondertussen wel weer uit als een meisje uit en laat mijn nagels doen🙂 maar eigenlijk zitten we in een financiële put.

 

Fast Forward

 

Barbara is 35 jaar:

 

Dat is nu!

Die villa hebben we indertijd opgegeven en we hebben ons iets bescheidener opgesteld, dat was even een bittere pil, maar de put is volledig gevuld.Afbeelding Ondertussen is onze zoon 14 jaar en is er een dochter bij van 5. Een echt meisje dat houdt van roze en K3, ze zit uiteraard op ballet. Onze Herbalife zaak is in 11 jaar tijd uitgegroeid tot een fantastische leerschool, met vallen en opstaan. De zaken gaan fantastisch. Ik werk niet meer voor een baas, M al 10 jaar niet meer. We hebben het gevoel dat we op het juiste pad zitten, maar beseffen dat er altijd werk aan de winkel is. De grootste uitdaging voor ons blijkt nu in de opvoeding van onze kinderen te liggen. Hoe gaat hun film eruit zien? Zullen er momenten zijn dat de beelden grimmiger worden? Komt het goed nadien? Zonder twijfel. Wanneer ik 42 ben, zal mijn zoon 21 zijn. Ik hoop met heel mijn hart dat hij in de komende 7 jaar een passie zal vinden waarop hij zich kan storten, zodat hij richting aan zijn toekomst geeft. M en ik zullen stronger than ever zijn. Wonen we nog in België? Who knows? Zal de dochter nog steeds een meisje-meisje zijn? Who cares? Als ze maar gelukkig is.

 

Kan je dus van een 7-jarige voorspellen hoe zijn leven zich zal ontwikkelen? Lijkt me niet, toch niet in mijn geval.

 

7 jaar is een lange tijd waarin er ontzettend veel kan gebeuren, je kan op elk moment in je leven een beslissing nemen die je levensloop volledig zal veranderen. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Inderdaad, je hebt hem😉 Een hele goeie daarover vind ik: “It is the set of the sails, not the direction of the wind that determines which way we will go.” , van Jim Rohn.

 

Komen al je dromen en verwachtingen uit? Nee, en dat hoeft ook niet, zolang je maar geen spijt hebt. Ik denk dat ik beter af ben als Herbalife distributeur vandaag dan als HUMO journalist, right? Sommige komen wel uit, maar be careful what you wish for! Mijn M is inderdaad een gitarist, maar oh boy soms wou ik dat hij op een triangel speelde😉

UPDATE – 6 maand Sabbat

Daar zijn we weer!

 

Even een update van wat er allemaal gebeurd is sinds mijn laatste post:

 

–       Ik koop geen kleding meer bij Zalando want dat blijken bloedzuigers te zijn (niet wat hun klanten betreft, wel het personeel) – Exit dus!

 

–       M en ik gingen samen naar de schoonheidsspecialist, ik voor een uurtje heerlijk ontspannend gepruts aan mijn gezicht, M om zijn benen te laten martelen (epileren dus). Van dat laatste hebben we nu nog plezier, gezien de vele rode vlekken en bulten die hij eraan over hield hehe🙂

 

–       We gingen naar Parijs met de auto en deden er 7u over ipv 3,5u. Dat zit zo: van zodra er een beetje meer sneeuw dan gemiddeld valt, staan de vrachtwagens stil als ze een helling op moeten, fun fun! Nooit gezien eigenlijk, kilometers vrachtwagens achtereen, bumper tegen bumper, iedereen uit zijn auto met grote vraagtekens over wat er aan de hand is. We hebben ongelofelijk veel geluk gehad dat er iets verder een afrit was die we na veel slalomwerk konden bereiken want veel mensen hebben er uren vast gestaan. Maar niet wij, nee hoor, wij hebben gewoon 200km door ondergesneeuwde dorpjes gereden J En dat was heel vermoeiend, maar soms ook hilarisch, zo bijvoorbeeld toen deze weg plots eindigde:

 Afbeelding

 

Een surrealistisch moment, eerst rijd je gezellig babbelend in de juiste richting (er kwam nog net geen kompas bij  kijken) en dan is er ineens geen weg meer, fini.

Parijs was overigens heel leuk, we gingen er heen zonder kinderen aangezien het een Herbalife event was en dat is altijd wel ontspannend😉

Dit zijn wij op het event:

 Afbeelding

Trouwens, in Parijs heb je op een rond punt voorrang van rechts. Blijkbaar. Altijd handig om weten als je probeert rond de Arc de Triomphe te rijden. Pfjoew.

 Afbeelding

–       oh ja, er was ook een afsluitend Galabal ginder, en daarvoor had ik voor de eerste keer in mijn leven een galajurk gekocht. Uiteraard had ik dat pas last minute gedaan, waardoor ik de retouches zelf moest doen (bovenaan innemen, of wat dacht u anders?). Dankzij de dames van de hobbyclub is dit gelukt, hoezee! Geloof het of niet, maar tot hiertoe heb ik nog geen enkele deftige foto van het galafeest, ze zijn allemaal te donker. Ik zal het nog eens naspelen dan😉 Ik ben in ieder geval nog nooit ZO asociaal geweest op een feest (en ook nog nooit zo vroeg naar huis gegaan). Dat zit zo: mijn jurk was achteraan langer dan vooraan, een stukje sleep zeg maar. Ooit al eens mee op een feest proberen rondlopen? Nee? Niet doen, met elke stap die je zet gaat er wel iemand op je jurk staan en hop je staat weer stil. Ik ben uiteindelijk met mijn rug tegen een muurtje blijven staan en heb M om drank gestuurd. Niet zo gezellig dus.

 

–       Het detox effect is voorlopig blijvend, hoewel ik me niet zo heel strikt aan mijn loopschema heb gehouden. Dankzij de detox ben ik (nog) bewuster met voeding bezig. Op 1 uitzondering na: bubbels. Die blijven. En als iemand goeie bio bubbels kent, ge moogt het altijd laten weten.

 

–       Mijn sabbatjaar is halfweg en stilaan, heeeeeel stillekes aan, begin ik te merken dat het tij aan het keren is…jawel, ik begin er weer zin in te krijgen, wordt vervolgd!