Bronzen Uil

Weet je, ik ken momenteel drie mensen die een boek geschreven hebben (persoonlijk, bedoel ik uiteraard) en twee (2) daarvan zijn genomineerd voor de Bronzen Uil. Wauw!!

En ze hebben dat allebei dubbel en dik verdiend, dat lijdt geen twijfel. Beiden publiceerden hun debuut dit jaar en van een van hen heb ik het boek in kwestie gelezen. Ik was zwaar onder de indruk. Deze auteur begon al op heel jonge leeftijd te schrijven aan haar historische roman, ze is er jaren aan bezig geweest. Jaren van schrijven, schrappen, herschrijven. Jaren van opzoekwerk om de feiten juist te krijgen, om de woordenschat correct in te kleuren. Maar ook jaren waarin ze avondschool volgde om aan haar schrijfstijl te werken, avonden die ze als jonge meid ook anders had kunnen invullen waarschijnlijk. Maar deze jongedame had een grote droom: schrijfster worden. Ze bracht een personage tot leven dat mij helemaal in haar greep had gedurende de enkele dagen waarin ik over haar las. Zodanig zelfs dat ik een paar keer een traan heb weggepinkt bij dit prachtige maar o zo tragische liefdesverhaal. Ik kijk erg uit naar haar volgende schrijfsels, want deze Leuvense gaat nog erg groot worden.

Het tweede boek is van een heel ander kaliber, enfin dat denk ik toch want ik heb het dus nog niet gelezen. Ah nee, het is amper 5 dagen uit en blijkt al genomineerd te zijn. Zo rap zijn we hier in Oelegem niet

Ik weet in ieder geval dat de schrijver van een heel ander kaliber is, alleen al door zijn ervaring. OK, dit boek is zijn debuut, maar deze man verdient al jaren zijn brood met zijn pen. Eerst als muziek journalist (super cool en rock&roll) en later als ‘gewoon’ journalist. Hij speelde al met woorden toen het jonge talent van hierboven nog met blokken speelde, en ikzelf ook trouwens. En dat vind ik zo verbazend, dat iemand die zo vol woorden zit, erin slaagt om GEEN boek te schrijven gedurende al die tijd. Hoeveel mensen dromen er niet van om een gevierd auteur te zijn? En hoeveel doen er een poging?  En vooral: hoeveel hadden dat beter niet gedaan? Maar deze man heeft blijkbaar geen last van een groot ego

In ieder geval: beste Ineke, beste Marnix, bedankt dat jullie de lat hoog leggen voor mensen zoals ik. Ik heb me namelijk niet jaren in een kamertje opgesloten, heb geen cursussen gevolgd en heb ook geen noemenswaardige ervaring, tenzij de dagboeken uit mijn puber-tijd meetellen. Een mens zou er bescheiden van worden.

Maar ik wil wel schrijven… En niet alleen dat, maar mijn ego wil dat mijn schrijfsels ook gelezen worden  En daarom is het blog medium zo fantastisch: gewone kriebelaars zoals ik kunnen hun ei kwijt, al is de kans op een Bronzen Uil bijzonder klein.

Dikke proficiat aan jullie beiden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s