Applaus!

Als je van plan bent om heel binnenkort in een vliegtuig te stappen, kan je misschien beter niet verder lezen…

 

Ik ben dus net terug van Barcelona waar M en ik sinds woensdagavond een fantastische tijd hebben beleefd. Ik heb weer heel wat inzichten gekregen en ik kan u vertellen: Herbalife is een fantastisch bedrijf! Maar dat wist ik al en daarover gaat het nu niet.

 

Na een vlekkeloze heenreis en een perfect verblijf, verwachtte ik dat ook de terugreis op rolletjes zou lopen, maar niet dus. Het begon eigenlijk al met de taxirit naar de luchthaven, blijkbaar hadden we een ex Formule1-piloot die iets te bewijzen had als chauffeur. We waren helemaal niet gehaast ofzo, en toch vond hij het nodig om aan een rotvaart door Barcelona te scheuren, ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg dat dit met gierende banden was (zo was er bvb aan een never ending bocht waar je maar 30km/u mag en die hij aan een billen toeknijpende 120 nam…). We waren uiteraard opgelucht om zonder brokken en in een recordtijd de luchthaven te bereiken, maar hoe konden we voorzien dat dit niet de enige keer zou zijn dat we die dag voor ons leven gingen vrezen (ja ik maak het een beetje dramatisch, spannend he!)…

 

Even flash forward nu naar het vliegtuig. We waren al met vertraging opgestegen vanwege het slechte weer, maar behalve de te verwachten turbulentie was daar eigenlijk niet veel van te merken.

 

Tot we Brussel naderden.

 

Ik ben geen pretparkheld, laat ik je dat alvast vertellen. Ik vind het nogal essentieel dat mijn ingewanden op hun plaats blijven zitten en mijd dus roller coasters en snelle karren. Ook met turbulentie heb ik het niet zo.

 

Het werd snel duidelijk dat het heel hard waaide in Brussel, het vliegtuig schokte en schommelde en mijn maag begon zich te roeren. Even later bevestigde de gezagvoerder dat we een half uur later zouden landen en eerst nog boven Brussel moesten cirkelen, dit vanwege de extreme wind, zo bleek. Ik kan u verzekeren dat dat cirkelen geen prettige ervaring was, stilaan begonnen er mensen kotszakjes boven te halen. Uiteindelijk voelde ik dat het landingsgestel werd uitgeklapt en opgelucht dacht ik dat het nu wel niet meer lang zou duren. En inderdaad, de grond kwam dichter en dichter. En hoe dichter de grond kwam, hoe heviger het vliegtuig begon te schudden, het vloog op een gegeven moment zelfs plots naar rechts, puur door de wind, ugh vreselijk. En toen, eindelijk, toen ik dacht dat we niet meer harder konden gaan schudden en toen er links en rechts een gilletje werd geslaakt (ja, ook door ondergetekende) en we bijna konden landen, gebeurde het…

 

De motoren begonnen te loeien en het vliegtuig gooide zijn neus omhoog en schoot met de vlam in de pijp omhoog! Omhoog? Ja, omhoog!

 

Weg landingsbaan, weg huizen, op een paar seconden zaten we opnieuw in de wolken met de rug in de stoel gedrukt en gingen we hoger en hoger. Ik kan je vertellen, als er op dat moment niemand (stewardessen, gezagsvoerder,…) zegt wat er aan de hand is, dan begint het wel raar te kriebelen in je buik. Mijn voornaamste idee was: wie gaat A van school halen als wij er straks niet staan? Ja, echt, zo’n dingen gaan dan door je hoofd. Het was ook niet bemoedigend om te zien dat de dame links voor mij begon te hyperventileren.

 

Minutenlang wisten we niet wat er gebeurde, tot uiteindelijk de gezagvoerder opnieuw door de intercom klonk om het volgende te melden: tijdens de landing had de elektronica van het toestel aangegeven dat de landing zou mislukken (!! Dank u elektronica) en daarom had de piloot dus keihard terug opgetrokken, can you imagine? “Maar,” eindigde hij met een positieve noot, “we gaan het binnen een paar minuten nog eens proberen.”

 

Allright!! Weer cirkelen!! En weer werd er naar de kotszakjes gegrepen en weer gingen we van links naar rechts. En uiteindelijk werd de landing opnieuw ingezet, man man wat heb ik zitten duimen toen!! Maar zoals je wel kon vermoeden, is het de tweede keer dus wel gelukt. En weet je wat? Ik heb een hekel aan mensen die applaudisseren in een vliegtuig, maar deze keer hebben we met zijn allen een staande ovatie gegeven aan de piloten.

 

En ik denk dat ik nog het hardst van iedereen heb geklapt.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s