En toen gilde ik de longen uit mijn lijf

Het gebeurde afgelopen nacht. Ik was op tijd naar boven gegaan, had eerst nog een beetje in bed gelezen en deed rond half twaalf het licht uit, in de wetenschap dat M nog braaf beneden in de woonkamer met zijn muziek zat te prutsen. Ik moet vrijwel onmiddellijk in slaap zijn gevallen en lag ongeveer een uur lekker te slapen, toen ik plots wakker schrok van iets. Er klopte iets niet, er was iets. Nee, er was IEMAND. Mijn hart begon te bonken toen mijn slaperige geest plots besefte dat er zonet iemand in mijn bed was gekropen, en die iemand was niet M.

 

En toen gilde ik de longen uit mijn lijf, niet één, niet twee maar drie ijselijke kreten kwamen uit mijn keel terwijl ik struikelend uit het bed sprong in een poging te ontsnappen aan de vreemde in mijn bed. En zo stond ik daar: in Eva-kostuum, rillend en met een rauwe keel van het krijsen naast mijn bed. Mijn LEGE bed. En tegelijkertijd kwam M de slaapkamer binnen gestruikeld, in opperste verwarring. En kroop ik beschaamd terug mijn bed in.

 

Ja, echt. Zooooo genant.

 

En mijn keel doet er nog altijd pijn van…

Advertenties

Moeder waarom sterven wij

Er was helemaal geen aanleiding ofzo. Amélie stond gewoon onder de douche en toen vroeg ze “Mama, hoe lang leef ik nog?”, waarop ik, luchtig en zelfverzekerd: “Nog zeker 100 jaar”. Maar je kon meteen zien dat het een gevoelig onderwerp was. De tweede vraag liet niet lang op zich wachten: “En hoe lang leef JIJ nog?”

“Euh, ik ben natuurlijk wel al een beetje ouder dan jij, dus dat zal minder dan 100 jaar zijn dan…”

Haar ogen werden al groter bij de gedachte alleen al, en toen kwam het: “Maar…(snik, snotter) dan ga jij sterven voor mij?”

“Ja schat, normaalgezien wel”

Tranen met tuiten!!

Ik moest zelf ook slikken bij zoveel verdriet, en zei dapper: “Maar als ik sterf, ben jij ook al een oma hoor, dan ben jij al heel oud”

Waarop Amélie (nog harder snikkend): “Ik wil geen oma zijn, ik wil gewoon dat ik voor altijd jouw kindje ben en dat jij nooit sterft”

😦

Wat hebben we vandaag gemaakt?

Allez, niet alleen vandaag natuurlijk. Even een moment om een overzicht te maken van wat een carrière addict met twee linkerhanden bijgeleerd heeft. Remember: ik kon NIKS, dus als het er soms wat shabby uitziet, hoop ik dat dat als excuus kan gelden…

Dit was het allereerste item: een penselenzak! Met! De! Naaimachine!

IMG_0951

IMG_0950Ik was hierdoor zo enthousiast geworden dat ik prompt thuis aan de slag ging om ook een schort te maken in hetzelfde thema 🙂

Vervolgens stond er ‘sjabloneren’ op het menu:

IMG_0956

Je spant een linnen doek op een houten frame en niet dit vast aan de achterkant, dan neem je een patroon over op transparante folie, knipt het uit en legt zowel positieve als negatieve kant op het linnen. Vervolgens met acrylverf ‘inkleuren’.

De krans:

IMG_0973

Die vond ik echt heel leuk om te doen: neem een krans van piepschuim en plak er in wijzerszin met behulp van een lijmpistool eucalyptusbolletjes op. Daarna wat tilantia in de openingskes proppen en tenslotte met een dikke borstel wat witte acrylverf erover strijken voor een winters effect 🙂

IMG_0991

Het hartje: poepsimpel, je kan dat zo in onbehandeld hout kopen bij de ‘Action’, je kiest een kleur acrylverf, doet er een beetje zand door (gewoon zand zoals je in een zandbak doet, geen potgrond he) en hoppaah schilderen maar! Ik vond dat een leuke verftechniek om op eender welk houten voorwerp te gebruiken.

En toen moesten we breien…man man heb ik daar mee afgezien in het begin!! Maar uiteindelijk lukte het en zelfs een kabel breien vormt geen probleem meer:

IMG_1021

En dan moest ik hetzelfde ook nog eens doen maar dan gehaakt, uiteraard:

IMG_1053

En ondertussen leerden we met de verstekzaag een kader te maken voor een bord dat we uiteindelijk met bordverf beschilderden zodat je er met krijt op kan schrijven…let op de ‘vintage’ kaderrand (met schuurpapierke erover gaan) 🙂

IMG_1058

Nu nog krijtjes…

En tenslotte ben ik maandag helemaal loos gegaan op een ‘kerststukje’:

IMG_1057

Wadisda?? Ewel, dat zijn 3 bolletjes van steekschuim, bekleed met blaadjes van ezelsoor (plant), stuk voor stuk erop plakken dus 🙂 Dan een gevriesdroogde witte roos erbovenop plakken, wat zilveren bolletjes errond en nog een zilverdraadje, klaar!! Ik vind ze kjoet 🙂

To be continued!

De adventskalender

Dit jaar was ik echt heel erg goed op tijd met alles. Zoals u al gelezen had, waren de Sint-inkopen ruim op voorhand gebeurd. Ook een adventskalender had ik al in een vroeg stadium gespot en gekocht. Een hele leuke met Playmobil mannetjes erin, ik verkneukel me dan echt al op voorhand, hihi.

Maar ik ken mezelf: als ik dat ruim op voorhand koop, heb ik heel veel tijd om te vergeten dat ik het gekocht heb. Het gebeurt soms dat ik iets bvb 2 keer koop. Niet zo interessant. In het geval van een adventskalender is het bovendien belangrijk dat die op de correcte dag wordt bovengehaald (1 december dus), daarom had ik dan ook een nota in mijn agenda gezet op 1/12, die luidde als volgt: “Advent kalender printer”. Ja, het woordje “printer” zorgde bij mij na enkele weken ook voor verwarring, maar het bleek gewoon om de verstopplaats te gaan, gelukkig want ik wist absoluut niet meer waar ik het ding verstopt had (iets wat ook vaak voorkomt trouwens).

Op 1 december had ik echter een probleem: de Sint kwam onverwachts vroeger dan voorzien! Aangezien ik mijn kinderen niet wil overladen met cadeau’s uit verschillende hoeken, besloot ik om (helemaal in  het kader van de pedagogie) een dagje te wachten met de adventskalender.

U raadt het al.

Zondag 9 december ging er opeens een alarmbel af in mijn hoofd, waah!! De kalender!!! De kinderen vonden het helemaal niet erg, die waren blij dat ze in een keer 9 deurtjes mochten openen, dolle pret 🙂

Eerste sabbat update

Ik schrijf wanneer ik daar zin in heb, en soms gaat dat over lollige dingen en soms niet. Het nadeel van een blog is dat mensen die lezen, wat wil zeggen dat je eigenlijk niet alles kan schrijven wat je wil. Ik zou willen beweren dat mijn blog een open boek is, een kijk in wie ik ben, maar dat is natuurlijk niet zo. Sommige dingen schrijf ik wel, maar post ik niet. Waarom niet? Omdat er mensen in voorkomen die meelezen natuurlijk. Zo zit ik bijvoorbeeld nu al met de schrik dat binnenkort een van mijn hobbyclub dames per ongeluk op deze bladzijden terecht komt en mijn eerste post leest…niet goed!

 

Maar het is wel leuk om die eerste post te herlezen, want ik heb nu 3 maanden sabbat achter de rug en dan wordt het tijd om een eerste balans op te maken. Hier komt ie!

 

1)   Het bouwproject: dit heeft al vele  vormen aangenomen ondertussen, waarvan de belangrijkste: het werd afgevoerd. Wel hebben we concrete verbouwingsplannen uitgewerkt en deden we afgelopen vrijdag een eerste bod op een huis dat al geruime tijd ons ‘droomhuis’ is, spanneeund!!

2)   De kookcursus: na enkele zeer mislukte pogingen, begint het koken me meer en meer te bevallen. Het is zelfs zo dat men tegenwoordig hier al ’s ochtends vraagt: ‘Wat eten we vanavond?’, ik denk dat dat positief is…? Men kijkt reikhalzend uit naar de avonddis? Denk ik? Of is het om de openingsuren van het frituur tijdig te checken? Of een voorraad alternatieven in te slaan, dat kan ook natuurlijk.

3)   De interieurcursus, aka de ‘Hobbyclub’: het absolute hoogtepunt van mijn week! Na die eerste weerstand die ik heb moeten overwinnen, is dit echt iets waar ik mijn ei in kwijt kan. Op drie maanden ben ik van complete nitwit op vlak van creativiteit geëvolueerd naar iemand die kan naaien (je mag wel nog niet van te dichtbij kijken), breien (zelfs met kabels), haken (jawel, ik krosjteer), zagen (mdf platen he, in verstek) en meer van dat fraais. En weet je wat? I LOVE IT!!!! Eindelijk heb ik iets gevonden waar ik echt happy van word, ik kan het iedereen aanraden om opnieuw op zoek te gaan naar een hobby, echt! Zeg nu eens eerlijk: een hobby is toch vaak een van de eerste dingen die moet wijken wanneer je begint te werken/gaat samenwonen/een gezin sticht, right? Dat is echt heel erg fout, want je geluksniveau daalt drastisch wanneer je je hobby of uitlaatklep opgeeft. Mijn advies aan al die (te) hardwerkende mensen die dit lezen: neem die hobby terug op, NU! Of maak er ineens een ‘goed voornemen’ van voor het nieuwe jaar.

4)   Ik weeg 2kg meer dan begin september, maar misschien is dat niet relevant

5)   Samen met M ga ik af en toe midden op de dag flipperen op café. Just because I can J

6)   Nog een nieuwe hobby: kringloopwinkels en Troc’s afschuimen, zalig…

7)   Interieur pimpen: ook een recente ontwikkeling, het is keileuk om ‘huisdoktertje’ te spelen, ook al blijf ik misschien niet hier wonen, het is hier gezelliger dan ooit!

8)   Schrijven: daar ben ik ook mee begonnen, of eigenlijk is het net zoals met die hobbyclub: vroeger deed ik dat ook al, maar ik had het losgelaten wegens geen tijd/goesting/talent… Elk excuus is goed om iets NIET te doen. Een blog starten zorgde ervoor dat ik toch met een zeker regelmaat achter mijn laptop zit. Maar eerlijk: de blog is niet het einddoel, het is een manier om een nieuwe discipline te kweken. En zo kom ik meteen bij het enige knelpunt dat ik momenteel ondervind in mijn sabbatjaar. Ik wil namelijk doodgraag tegen het einde van dit jaar (ik bedoel dus september 2013) een fictieverhaal af hebben. Ja, ik bedoel een boek. Heel pretentieus van mij. Heel ambitieus ook. De reden dat ik dat hier op de blog vertel, is om er wat druk achter te zetten, want eerlijk: tot hiertoe is er weinig van in huis gekomen. Ik neem eerder de breipriemen ter hand dan de laptop J  Ik heb de personages, ik heb het concept, ik heb de aanzet. Ik heb alleen niet de moed, denk ik. Maar dat komt wel.

 

De balans is dus positief, ik ben alvast benieuwd naar de volgende update, binnen 3 maanden…wordt vervolgd J

De mooiste vlinder

Het was vorig jaar augustus. We waren op vakantie in Spanje en het was prachtig weer. Amélie was net ‘afgestudeerd’ in de 1e kleuterklas en pas 3 jaar geworden. Ik wist al voor we op vakantie vertrokken, dat het kleine zusje van een van haar klasgenootjes ziek was, en dat niemand wist wat er aan de hand was, maar meestal komen die dingen wel goed. Daar ga ik trouwens ook van uit, dat alles altijd goed komt. Tot ik dus die bewuste dag het vreselijke berichtje las: Ella-Louise bleek een zeldzame stofwisselingsziekte te hebben en zou sterven.

Een baby meisje van slechts enkele maanden oud, zal sterven.

Het pakte me enorm bij de keel, zoals dit bij elke ouder gebeurt als je met zoiets geconfronteerd wordt. Je kan niet anders dan je voorstellen hoe jijzelf hiermee zou omgaan. Nog niet zolang geleden lag mijn eigen baby meisje in mijn armen, je moeten VOORSTELLEN dat dit kindje snel zou sterven deed me al wenen, laat staan als het je ECHT overkomt.

Van in het begin stond ik versteld van de kracht van deze mensen, de mama en papa van Ella-Louise. Ze slaagden erin om hun gezin draaiende te houden, om hun zoontje veel aandacht te geven, om ons (buitenstaanders toch wel) te informeren en uitleg te geven wanneer we ernaar vroegen. En ondertussen verzorgden ze hun kleine meid thuis met de hulp van verzorgers, vrienden, familie. En met verzorgen bedoel ik inderdaad palliatieve zorgen, want al snel bleek dat Ella-Louise haar eerste verjaardag waarschijnlijk niet zou halen.

In de paar maanden tussen augustus en november 2011 moeten ze door de hel zijn gegaan. Hun gevoel van machteloosheid moet enorm geweest zijn, ik hoef daar niet over uit te weiden, u kan zich dat inbeelden.

Toen Ella-Louise op 22 november thuis stierf, bracht dit heel wat emoties teweeg. De uitvaartplechtigheid was een van de mooiste maar tegelijkertijd ook meest hartverscheurende momenten die ik ooit heb meegemaakt. Het is gewoon niet juist dat een baby sterft. Dat klopt niet. Dat mag niet.

Nadien begon het rouwproces. Berichtjes van de mama op Facebook, wanneer ze het moeilijk heeft en ’s nachts niet kan slapen van verdriet en gemis. Tientallen mensen die erop reageren en haar steunen. Maar eigenlijk kan je niet veel doen en sta je zelf ook machteloos. Je weet ook niet goed hoe je moet reageren soms, of wat je moet zeggen. Aan de schoolpoort bijvoorbeeld: “Hoe is het?”, de meest banale vraag wordt ineens zwaar beladen, want wat kan je daar nu op antwoorden als je het ergste hebt meegemaakt dat een ouder kan overkomen?

En dan komt er een moment, enkele maanden later, waarop je als buitenstaander ziet dat dit gezin de draad terug oppikt. De Facebook berichten worden schaarser, de mama ziet er beter en beter uit, je ziet haar soms lachen, ze vindt een nieuwe job, een nieuwe uitlaatklep.

Je denkt: oef. Het ergste is achter de rug.

En voor je het weet, gaat er een jaar voorbij. Vorige week werd er dan ook een herdenkingsdienst gehouden voor Ella-Louise, in haar eigen huis, omringd door haar familie, vrienden en ook kennissen zoals ik.

En weeral was het prachtig en hartverscheurend tegelijk, met overal kaarsen, een wensballon en de mooie woorden van verschillende mensen die dicht bij haar en haar gezin staan.

Echter, toen de mama vooraan plaats nam en begon te vertellen, besefte ik dat er helemaal niks achter de rug is. De pijn is er nog steeds en die zal ook niet snel verdwijnen. Wat ik zag, was een ongelofelijk sterke vrouw die de lijm is die haar gezin bijeen houdt. Een vrouw die nog elke dag het gemis en het verdriet ervaart, maar dat niet meer elke dag op Facebook zet, waardoor wij in onze “illusie” kunnen blijven leven. Ik heb een ongelofelijk respect voor haar en wou dat ik meer voor haar kon doen dan soep maken.

Ik wou ook dat ik wat vaker de woorden vond om te zeggen wat ik wil zeggen, maar voorlopig gaat schrijven me beter af, bij deze dus.

Dikke zoen aan jullie, L, W en C en natuurlijk ook aan Ella-Louise die we nooit zullen vergeten.Image