Zou jij soms niet terug willen?

Zou jij soms niet terug willen, gewoon voor een week? Terug naar de tijd waarin je (bijna) geen verantwoordelijkheden had? Je studententijd bijvoorbeeld? Die speelde zich bij mij in Gent af waar ik 3 jaar op kot zat.

 

Éen weekje maar, wat zou je doen? Ik zou lang uitslapen denk ik. En ook wel lessen volgen, maar dan anders dan vroeger. Andere lessen waarschijnlijk, die ik met meer interesse zou volgen. Psychologie waarschijnlijk . Dat vond ik vroeger een te softe keuze, daarmee kwam je nergens. Duh.

 

En voor de rest zou ik niks veranderen, ik zou evenveel op café gaan en er even lang blijven plakken, want dat vond ik het leukste wat er was. Niet voor het drinken, want dat deed ik niet echt, maar wel voor de gesprekken. De typische lange café-filosofie-praat. Zalig. Je leert ook zoveel nieuwe mensen kennen als student, een hele wereld gaat er open van interessante contacten. Dat mis ik wel eigenlijk.

 

Ik zou ook weer net als vroeger uren bezig zijn met de voorbereidingen op een avondje uit. Dan begon ik al uren op voorhand uitgebreid in bad te gaan, bodylotion te smeren, haar te brushen en outfits te passen. Dat is nu ondenkbaar eigenlijk.

 

En muziek, daar was ik ook zo gepassioneerd mee bezig. Ik kon mijn dag vullen met in muziekwinkels rond te hangen, stel je voor.

 

Oh en je aanstellen natuurlijk, als pakweg 17 tot 20-jarige: geweldig dat je je ongestraft uitbundig kan gedragen. Ik zou een week lang giechelen 🙂Afbeelding

 

Zou ik voor altijd terug willen? No way. Het is leuk om je voor te stellen dat die tijd terugkomt, en eerlijk, voor een week zou ik meteen tekenen. Het zou een vakantie zijn, de beste vakantie die er is. Maar zoals na elke vakantie is het fijn om weer thuis te komen.

 

Want alles is exact zoals het moet zijn.

 

 

Advertenties

Fashion statement – shop till u drop

Ok, let’s talk fashion today!

 

 

Ik ben geen solden-mens. Vroeger deed ik niets liever dan me op de eerste dag in de grootst mogelijke commerciële keten te storten, om daar vervolgens tussen de hoopjes kleding verborgen schatten te zoeken die dan zonder passen (te lang aanschuiven) mee naar huis gingen. En dan niet bleken te passen. Maar die ‘vroeger’ is echt al wel héél lang geleden. Nu mijd ik de solden als de pest.

 

Eigenlijk ben ik gewoon geen shopper, tout court. Het bewijs daarvoor werd trouwens vandaag nogmaals geleverd: tegen beter weten in had ik besloten om op zoek te gaan naar zwarte botten in de laatste stuiptrekkingen van de solden. Niet omdat ik ze per sé aan korting wou, wel omdat dit de laatste moment is dat je nog zwarte laarzen kan vinden aangezien de lente collectie in aantocht is. Blijkbaar vertoon ik dus zelfs uitstelgedrag als het over shoppen gaat, niet zo vrouwelijk hmmm. Bon, ik sleepte M mee naar de Lenders in Borsbeek en begon alles wat ik in mijn maat kon vinden te passen. Dat ging vrij snel, want er waren geen zwarte botten in mijn maat. Dan maar een maatje groter proberen dus, en HOP na het 3e paar zat ik vast. MUURvast. U kent dat wel, wanneer uw rits zich organisch vasthecht aan een nutteloze reep stof die in je laars zit. Heel tof. Eerst heb ik wat zitten sjorren, dan heeft M zijn muscles in de strijd gegooid en tenslotte hebben we er een verkoopster moeten bijhalen die (10 minuten en een rood hoofd later) besloot om een knipje te maken in het reepje stof. Jolly good fun that was! Uiteindelijk ben ik wel naar buiten gegaan met een paar laarzen. Wil je weten wat voor botten ik gekocht heb? EXACT dezelfde als de botten die ik vorig jaar in dezelfde winkel gekocht heb. Bruine. Geen zwarte. Niet mijn ding die winkels 🙂

 

Het liefst van al zou ik een personal shopper hebben, die met rekken vol kleding mijn living inpalmt. Iemand die exact weet waar ik mee sta en wat ik mooi vind. En dan maar passen en showen voor de spiegel…zalig!

 

‘The next best thing’ is voor mij internet shoppen. Dat is namelijk ook vanuit de living te regelen en het passen idem dito. Geen mensenmassa’s, geen verkoopsters die alles wat je past ‘perfect, voor u gemaakt!’ vinden zodat je het ding niet meer durft terug te hangen. Geen spiegels die me valselijk het idee geven dat ik lange benen heb. En geen hartaanval aan het einde van de dag, wanneer je beseft hoeveel je hebt uitgegeven 🙂

 

Ik beken… ik ben een Zalando.be addict. Geef toe: vanop je laptop KLIK-KLIK spullen bestellen, een paar dagen later thuis geleverd, de boel passen en uiteindelijk enkel betalen (NA gepast te hebben) wat echt goed is. De rest stuur je gratis terug. Dat is pas ‘fantastisch, voor mij gemaakt!’.

 

OK, ik snap ook wel dat het een gevaarlijke hobby is, maar kom, dat is shoppen sowieso, online of niet. Je budget moet je natuurlijk altijd in de gaten houden.

 

Komt daar nog eens bij dat ik nu ook over een persoonlijke stylist blijk te beschikken. Ik had vriendin G namelijk verteld over een truitje dat ik via Zalando gekocht had en dat ik super tof vond maar helaas nog nooit had gedragen. Ik vond het moeilijk om het te combineren, namelijk. Bleek de oplossing zo simpel te zijn: ik stuurde de foto van het truitje (vanop de site) naar G, die me een uur later het volgende terugstuurde:

IMG_1102

Volgens haar moet ik het vestje (luipaard, links op de foto) dragen op een kaki top, afgewerkt met een aubergine of goudkleurige sjaal, dus niet alles in dezelfde toon, om zo een fashion statement te maken. How cool is that?! Daar had ik zelf nooit op kunnen komen en ik zie een mooie toekomst weggelegd voor het trio Zalando – G – en mezelf 🙂

 

 

Rokje

Tja wat doe je als je nog altijd energie onder 0 hebt, maar weigert om helemaal niks te doen? Een rokje maken dan maar. Ik nam madam Zsa Zsa er nog eens bij en deed een remake van het 1e rokje uit het boek (ook meteen het allereerste rokje dat ik ooit gemaakt heb). Dit is nu dus eigenlijk rokje nr 4 (het eerste was te klein, het 2e voor Amélie is gelukt, het derde maakte ik voor mezelf: mega lang aan bezig geweest, perfect gemaakt met blinde rits en al, maar het past niet…) en nu dus weer eentje voor Amélie.

Een tijdje geleden had ik van mijn tante een heleboel stofjes gekregen (van een buurvouw die niet meer naaide) en daar koos ik een slachtoffer uit. Het kleurtje was nogal saai voor een 5-jarige, dus ik heb het gepimpt met een vlindertje dat op 1 van Amélie’s oude baby t-shirts stond…mooi he?

Ben weer een paar uur zoet geweest, en ja er is weer vanalles fout gegaan, maar ik ben keifier 🙂


IMG_1101

Ben je dan wel echt ziek eigenlijk?

Heel raar, ik zeg altijd: ik word zelden ziek, en als het gebeurt dan is het meestal gewoon een dagje koorts en daarna kunnen we er weer tegen. Tot nu dus.

Ik wil niet zielig doen (of misschien wel een beetje), maar dat is nu al van eind september aan de waggel hier. U herinnert zich nog het vliegtuig debacle? Waarna ik de nacht al kotsend heb doorgebracht? Wel, eigenlijk is het sindsdien niet meer gestopt. Het ene venijnige virusje na het andere (of misschien wel steeds hetzelfde?), maar nooit erg genoeg want geen koorts. Tot gisteren mijn euro viel: ik heb al 2 jaar geen koorts meer, ook al ben ik wel nog eens ziek geweest. Wat raar…

Dus nu lig ik hier alweer, met alle symptomen: wit uitgeslagen keel, gezwollen klieren in de hals, soms koud, soms warm, wit als een laken. Maar geen koorts. Alleen heb ik deze keer beslist om in de zetel te blijven liggen, en niet (zoals de vorige keren) dan maar gewoon verder te doen ‘want ik heb geen koorts‘. Of tenminste, M heeft dat voor mij beslist, wat wel lief is eigenlijk.

Mijn theorie (ja, MIJN theorie, want nee ik ga niet naar de dokter, ik heb namelijk geen koorts…het vooroordeel is nogal hardnekkig) is nu dus de volgende: doordat ik geen koorts meer maak, krijg ik dat vettige virus niet goed uit mijn lijf, waardoor het steeds blijft sluimeren. Maar als ik lang genoeg blijf liggen en theetjes drink, zal het hopelijk zijn biezen pakken.

Duimen jullie mee?Afbeelding

De Weggeefwinkel

Wil je eens echt een fijn gevoel over jezelf hebben? Of gewoon in het algemeen? Dan moet je eens naar de Weggeefwinkel in Olmen gaan.

Dat gaat zo: je rent het hele huis door (incl garage) op zoek naar spullen die je niet meer gebruikt, stapelt die op in de hal, vraagt vervolgens aan de overige gezinsleden of het OK is dat deze spullen verdwijnen, legt dan na de protesten aanhoord te hebben de helft terug waar je het gevonden hebt en zwiert de rest in de kofferbak van de auto.

Hup naar Olmen!

De parking stond helemaal vol, dus moest ik noodgedwongen aan de overkant parkeren, maar geen probleem: van zodra ik de koffer opengooide kwamen er 2 mensen me helpen om alles uit te laden en voor ik het wist werd alles binnen al mooi gesorteerd en een plaatsje gegeven. Je hebt geen idee hoe blij andere mensen zijn met spullen die al jaren in je garage staan. Op de 20 minuten die ik binnen geweest ben, was 80% van mijn bezittingen al van eigenaar gewisseld (met een bedankje erbij). Zo was een oma blij met de autostoel en het potje (voor de kleinkinderen) en een jonge moeder had het roze winterjasje van Amélie mee, je zag haar al glunderen bij de gedachte aan het gezicht van haar dochtertje.

Maar wie het meeste glunderde, was ik toch wel J

Wat me opviel was hoe massaal veel spullen er in de winkel stonden, want eerlijk: een winkel waar alles GRATIS is, die is toch altijd leeg? Niet dus. Er worden steeds meer spullen binnengebracht dan dat er weer buiten gaan, dus voorlopig zit dat wel snor.

Ik deed nog een praatje met een van de vrijwilligers en zag de man glunderen toen hij diverse voorbeelden aanhaalde van spullen die waren binnengekomen en vrijwel onmiddellijk iemand anders blij maakten. Zo was er eens een jongetje dat stilletjes naar een bokszak stond te kijken (je weet wel, zo’n ding waarop boksers oefenen). Bleek dat hij net van de Sint bokshandschoenen had gekregen, dus zei de man tegen de jongen: pak mee, ’t is gratis. Ik kan me het smoeleke van dat kind wel voorstellen J

In ieder geval, de winkel is zo’n groot succes dat hij vanaf nu ook elke dinsdag geopend zal zijn, dat is gewoon TOP.

Verdere info en openingsuren vind je op de Facebook pagina: http://www.facebook.com/WeggeefwinkelOlmen

En voor wie Olmen wat ver vindt: waarom niet zelf in je community een Weggeefdag organiseren? Iedereen brengt zijn spullen naar 1 centrale plek en als je zelf iets leuks ziet, neem je het gewoon mee naar huis. Simpel. En de overschot wordt door een Chinese vrijwilliger naar een weggeef- of kringwinkel gebracht J

Strak plan? Afbeelding

Verandering van spijs doet eten

Ik ging vandaag naar de kapper en kwam daar te weten dat ik tot een minderheid behoor. Yup. Ik behoor tot de kleine groep van mensen die het aandurft om al eens van kapsel of haarkleur te veranderen, dat wist de kapster me te vertellen. We kwamen erachter dat ik al zo’n beetje elke lengte alsook elke kleur heb gehad terwijl zijzelf (kapster zijnde) al 2 jaar dezelfde coupe heeft, jawel. En dat dit voor de meeste mensen geldt, volgens haar ervaring toch. Toen kwamen we op het onderwerp ‘werk’, en ook daar blijk ik minder standvastig dan de gemiddelde Vlaming die al eens in Schilde naar de kapper gaat. Blijkbaar vinden de meeste mensen het aangenaam om dag in dag uit hetzelfde te doen…? Ikzelf duidelijk niet. Ik heb nergens langer dan 3 jaar gewerkt (en in dat ene bedrijf heb ik 3 verschillende functies gehad, wat het draaglijker maakte). Ok, ik werk al 10 jaar voor Herbalife, maar dat was ook met een onderbreking van 3 jaar EN daar kies ik zelf hoe, wanneer en met wie ik werk. En toch heb ik sinds september ook daar weer verandering in gebracht (het beruchte sabbatjaar) omdat ik gewoon niet tegen sleur kan.

 

Verandering van spijs doet eten, niet?

 

Of ben ik daar verkeerd? Wil het gewoon zeggen dat ik mijn passie nog niet gevonden heb? Dat ik dan wel standvastig zou zijn? Of ben ik gewoon een freak die een of andere ‘leegte’ wil vullen?

Ik weet het niet…moest mijn passie ‘haarknippen’ zijn, dan nog kan ik me niet voorstellen dat ik dat echt ELKE dag zou moeten doen, dat maakt in mijn ogen elke passie kapot.

 

Nu ben ik sinds september op zoek naar zo’n passie en ik heb alvast ontdekt dat alweer afwisseling belangrijk is. Ik stortte me eerst volledig op het naaien, om dat vervolgens links te laten liggen en te breien. Momenteel ligt het breien dan weer volledig stil omdat ik aan het haken ben. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet meer ga naaien, het wil gewoon zeggen dat ik niet lang hetzelfde kan/wil doen.

 

Denk ik.

 

Gelukkig ben ik in mijn partnerkeuze wel standvastig, al meer dan 15 jaar 🙂

Melancholia (Happy New Year!!!)

2012 is voorbij! Ik word daar een beetje weemoedig van… Gisteren overliep ik ‘mijn’ 2012 en ja, het is weer een jaar vol veranderingen geweest. Met enkele (niet te veel) teleurstellingen, een overlijden, meerdere geboortes, vele (bijgelegde) ruzies (o ja, ook een niet-bijgelegde…), een paar scheidingen helaas en geen enkel huwelijk (nee, ook niet het mijne).

 

Er waren ook wel wat ‘eerste keren’, altijd een goed excuus voor een overzicht 🙂

 

Een greep uit “Wat ik voor het eerst deed in 2012”:

 

–       een kabelpatroon breien

–       naaien met de naaimachine

–       haken

–       soep maken voor een grote groep mensen

–       op cruise gaan

–       een sabbat jaar nemen

–       naar Azië gaan

–       een blog schrijven

–       iemand een zelfgemaakt cadeau geven (aanrader)

–       digitale tv kijken

–       alleen naar het container park gaan (stoer!)

 

Als ik het zo opgesomd die staan, lijkt het maar miezerig eigenlijk, maar toch weet ik dat het voor mij een goed jaar was, door die kleine dingetjes die veranderden, die maken dat ik me meer ‘mij’ voel dan ooit.

 

En voor je nu denkt: wauw wat een prachtige manier om een blog te eindigen, ziehier mijn (voorlopige) plannen voor 2013:

 

–       Dingen die ik wil leren:

  • Fotografie (les volgen? In een club gaan? Kweetnogni)
  • Zingen (yup! En nee, ik kan niet zingen, anders zou ik het niet willen leren)
  • Alle mogelijke hobbyclub vaardigheden

 

–       Dingen die ik wil doen:

  • Toneel spelen (nee niet in het dagelijks leven)
  • Boek schrijven (okee van deze ben ik nog niet geheel zeker)
  • 1000 km lopen (op een heel jaar dus he, niet in 1 keer)
  • Verhuizen (binnen België, jawel)
  • Tenminste 1 keer een weggeefdag organiseren (zie https://sites.google.com/site/olmenweggeefwinkel/home)
  • Die 3kg terug kwijtraken

 

En verder hoop ik natuurlijk dat we gezond blijven en dat de kinderen even braaf (ahum) zullen zijn in 2013 en blablabla.

 

Maar voor ik afsluit: Ik heb maar 1 regret, en dat is die ene niet-bijgelegde ruzie die ik had in 2012. Zonder in detail te gaan: het heeft me pijn gedaan, maar uiteindelijk heeft het me geleid tot de beslissing om dat sabbat jaar te nemen. En dat sabbat jaar heeft dan weer als doel om dichter tot mezelf te komen en o.a. te leren dat niet iedereen je vriend kan zijn, en dat dat niet erg is. Maar waar ik dus spijt van heb, is dat ik ondanks die wetenschap er nog niet in geslaagd ben het die persoon te ‘vergeven’,(wat een groot woord he) er is dus nog werk aan de winkel.

 

Gelukkig is er nu dus weer een nieuw jaar in het vooruitzicht, en ik weet al dat ik in 2013 voor de eerste keer iemand ga vergeven, zonder dat ik van die persoon nog iets verwacht.

 

Lieve mensen allemaal: ik wens jullie een FANTASTISCH nieuw jaar toe! Dikken kussen van mij xxx