De Morantische Man

Yep, ik vind Valentijn plezant. Hoe plat commercieel het ook allemaal is, elke dag waarop ik kans maak om in de bloemekes gezet te worden is een TOP dag. Zo ook gisteren 🙂

 

Ik heb natuurlijk wel de sjans om een mega ‘morantische’ man te hebben, ik geef het toe.

 

De dag begon uiteraard met een bloemetje, strategisch op het toilet gelegd terwijl ik in de douche stond :P, gevolgd door matching t-shirts van John en Yoko (ik leg dat nog wel eens uit, maar eigenlijk is Michael John Lennon en ik dus obviously Yoko Ono). Super lief 🙂 Er stond helaas ook een bezoek aan de bank op het programma, wat minder tot de verbeelding spreekt maar bon, het was voor ons nieuwe huis dus da’s ook weer plezant.

 

’s Avonds werden we verwacht in de Kommilfoo in Antwerpen, waar we ooit onze eerste Valentijn samen vierden (toen het nog geen ster had en nog te betalen was). Bij wijze van intermezzo wil ik even iets kwijt over sterrenrestaurants. Ten eerste voel ik me altijd een valsspeler als ik in zo’n restaurant binnen stap. Ik bedoel, je probeert keihard een pokerface te behouden en doet alsof je wekelijks een kwart maandsalaris achterlaat in de horeca, maar eigenlijk zit je met de poepers en hoop je dat je niet door de mand zal vallen als een ‘sterren-maagd’. IEDEREEN ziet toch dat je daar niet thuishoort? (ja ik weet het, ik heb eigenwaarde issues op dat vlak).

 

Ten tweede is er altijd wel verwarring rond het bestek. Niet over het gewone bestek, nee, over dat van de amuses. Moet je dat bijhouden of niet? Na de eerste amuse wou ik het schattige lepeltje en vorkje gewoon op het bordje laten liggen (niet bijhouden dus), terwijl M ze ostentatief NAAST zijn bordje liet liggen (=bijhouden). 1-0 voor M, want de ober legde mijn bestekje mooi terug. Bijhouden dus.

 

En ten derde heb ik de neiging een notitieboekje boven te halen wanneer de garçon eloquent vertelt wat er op je bord ligt of in je glas zit. Ik bedoel, dat gaat daarna dan zo van:

 

Wat zou dit zijn (prikt ergens in met vork)?

Volgens mij is dat het krokantje van pijnboompitten

Nee schat, DIT is het krokantje van pijnboompitten.

Oh, dan moet dit wel de dashi van Pata Negra Ibérico zijn

Say whaaaat??

 

 

Maar het was heel lekker, en reuze gezellig. En de wijn vloeide rijkelijk. Ik dacht natuurlijk dat dit het was. Ik bedoel, we hebben net een huis gekocht, dan moet je ook weer niet zotjes gaan doen met je geld he. We hadden afgesproken GEEN cadeau’s te kopen, het etentje op zich was voldoende. En toen kwam het dessert…

 

De ober presenteerde een bordje met heerlijke stukjes ananas en nog vanalles wat ik allang weer vergeten ben. En toen zette hij een stolpje op tafel en zei: En voor mevrouw is er nog een extra dessertje. En nog altijd dacht ik dat de dames vanwege Valentijn een extra chocoladetaartje kregen ofzo, ik had al bijna mijn tong uitgestoken naar M, zo van: dit is lekker alleen voor mij, puh! Tot bleek dat mijn morantische man het weer geflikt had natuurlijk, want onder het stolpje zat een klein pakje. Voor mij, van hem. Een bedeltje in de vorm van een mini sleuteltje, voor het nieuwe huis… En lap, daar vloeiden de traantjes alweer 🙂Afbeelding

 

 

Ps: ik ben niet de enige die gisteren gejankt heeft trouwens, maar omwille van respect voor privacy enzo ga ik dat niet vertellen… 😉

Advertenties

One thought on “De Morantische Man

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s