56UP

Op Canvas was er onlangs een programma, 56UP, waarin een aantal Britse kinderen sinds de jaren 60 om de 7 jaar een week gefilmd werden, nu zijn ze dus 56 jaar. De bedoeling was om uit alle lagen van de bevolking verhalen te zien over succes en over falen. Blijkbaar leefde in de jaren 60 nog het idee dat je van goeden huize moest zijn om het te maken in het leven. Het uitgangspunt was dat je aan een kind van 7 zou kunnen zien wat voor man/vrouw hij of zij later zou worden. Maar daar wou ik het niet over hebben. Dit is namelijk MIJN blog 🙂 Ik vroeg me gewoon af hoe mijn eigen documentaire eruit zou zien als je mij maar om de 7 jaar zou filmen, here it goes:

 

Barbara is 7 jaar:

 

1983. Ik zit in het 2e leerjaar van SILO1 in Antwerpen en ben 1 van de “stillekes” van de klas. In mijn rapport staat te lezen dat ik braaf ben, dat de leraar soms vergeet dat ik er ben en dat ik best wel wat meer tempo in mijn werkjes mag steken. Mijn papa is advocaat en mijn mama licentiaat Zedenleer. Als je me vraagt wat ik later wil worden, zeg ik: schrijfster (echt :)) en dat past wel in het plaatje. Ik ben tot grote spijt van mijn mama een echt “meisje” en wanneer ik met mijn mama nieuwe zomerschoenen ga kopen, valt mijn oog op witte communicantenschoentjes. Ik ben ontroostbaar wanneer ik in de plaats lekker degelijke schoenen met velcro krijg. Uiteraard zit ik op ballet.

 

Fast Forward

 

Barbara is 14 jaar:

 

1990. Ik zit in het derde middelbaar van het Lyceum in Antwerpen en volg Latijn-Moderne Talen. Tot zover klopt het beeld nog met 7 jaar voordien. Ik voel me een buitenbeentje in mijn klas omdat ik naar andere muziek luister dan mijn klasgenoten en omdat ik ook heel anders gekleed ga. Ik doe er alles aan om er vooral niet als een meisje uit te zien: truien tot op de knie, een lange loden jas gekocht op de rommelmarkt, Palladiums aan de voeten (remember?). Als je me vraagt wat ik later wil worden, zeg ik journalist. Ik wil het liefst voor de HUMO werken. Ik krijg de prijs voor Nederlands op de proclamatie en voel me daarover mega gegeneerd, want ik wil geen seut zijn. Sporten is niet meer aan mij besteed. Ik heb nog geen vriendje, maar fantaseer er wel over: mijn vriend zal een rockster zijn, een gitarist.

 

Fast Forward

 

Barbara is 21 jaar:

 

1997, De documentaire wordt op dit moment iets grimmiger.

Ik ben gestopt met mijn studies (eerst Pol&Soc om journalist te worden, daarna vertaler tolk). Ik wil nog steeds voor HUMO of Studio Brussel werken, maar kan als pas niet-afgestudeerde geen deftige job vinden en ga dus eerst poetsen voor bedrijven en buitel vervolgens toevallig in een job als verkoopster bij een winkel in video games. Een week later blijk ik zwanger te zijn, maar ik mag er blijven werken.

Als de interviewer me vraagt hoe ik de toekomst zie, ben ik pessimistisch. Het ziet ernaar uit dat ik een alleenstaande moeder wordt en dat ik mijn kansen om zeep heb geholpen.

 

Fast Forward

 

Barbara is 28 jaar:

 

Het is 2004 en against all odds zijn M en ik toch samen gebleven, met vallen en opstaan. We hebben een zoon van 7 jaar die houdt van Bey Bleydes (of hoe schrijf je dat?). In zijn rapport staat dat hij een slimme jongen is maar veel te druk in de klas. Zijn juf zal hem niet snel vergeten. We werken allebei voor Herbalife, als zelfstandigen. Een bijverdienste die we met veel moeite naast onze jobs hebben opgebouwd tot een volwaardig inkomen. Hoogmoedig als we zijn, denken we dat we het gemaakt hebben, we wonen in een villa in Brasschaat die we amper kunnen betalen. Ik zie er ondertussen wel weer uit als een meisje uit en laat mijn nagels doen 🙂 maar eigenlijk zitten we in een financiële put.

 

Fast Forward

 

Barbara is 35 jaar:

 

Dat is nu!

Die villa hebben we indertijd opgegeven en we hebben ons iets bescheidener opgesteld, dat was even een bittere pil, maar de put is volledig gevuld.Afbeelding Ondertussen is onze zoon 14 jaar en is er een dochter bij van 5. Een echt meisje dat houdt van roze en K3, ze zit uiteraard op ballet. Onze Herbalife zaak is in 11 jaar tijd uitgegroeid tot een fantastische leerschool, met vallen en opstaan. De zaken gaan fantastisch. Ik werk niet meer voor een baas, M al 10 jaar niet meer. We hebben het gevoel dat we op het juiste pad zitten, maar beseffen dat er altijd werk aan de winkel is. De grootste uitdaging voor ons blijkt nu in de opvoeding van onze kinderen te liggen. Hoe gaat hun film eruit zien? Zullen er momenten zijn dat de beelden grimmiger worden? Komt het goed nadien? Zonder twijfel. Wanneer ik 42 ben, zal mijn zoon 21 zijn. Ik hoop met heel mijn hart dat hij in de komende 7 jaar een passie zal vinden waarop hij zich kan storten, zodat hij richting aan zijn toekomst geeft. M en ik zullen stronger than ever zijn. Wonen we nog in België? Who knows? Zal de dochter nog steeds een meisje-meisje zijn? Who cares? Als ze maar gelukkig is.

 

Kan je dus van een 7-jarige voorspellen hoe zijn leven zich zal ontwikkelen? Lijkt me niet, toch niet in mijn geval.

 

7 jaar is een lange tijd waarin er ontzettend veel kan gebeuren, je kan op elk moment in je leven een beslissing nemen die je levensloop volledig zal veranderen. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. Inderdaad, je hebt hem 😉 Een hele goeie daarover vind ik: “It is the set of the sails, not the direction of the wind that determines which way we will go.” , van Jim Rohn.

 

Komen al je dromen en verwachtingen uit? Nee, en dat hoeft ook niet, zolang je maar geen spijt hebt. Ik denk dat ik beter af ben als Herbalife distributeur vandaag dan als HUMO journalist, right? Sommige komen wel uit, maar be careful what you wish for! Mijn M is inderdaad een gitarist, maar oh boy soms wou ik dat hij op een triangel speelde 😉