Home alone

Mijn toekomstige ging een weekend naar Avignon, for business, not pleasure. Ik zette hem af bij het station en keek stiekem uit naar een paar dagen “alleen” thuis. Alleen is uiteraard relatief, gezien we ons 2 keer voortgeplant hebben.

 

Mijn eerste missie was even naar het Shopping Center trekken, maar alleen winkelen vind ik niet leuk dus dat was snel weer voorbij. De dochter dan maar van school halen, ik was maar liefst 10 minuten te vroeg, ook niet echt normaal. Op dat moment had ik al kunnen weten dat dit niet mijn dagje ging worden, maar vrolijk negeerde ik de signalen en deed ik alsof het reuze leuk was om alleenstaande-moeder-voor-3-dagen te zijn.

 

Het was Halloween wandeling op school, dus gingen we even naar huis om de dochter om te kleden en een lichte maaltijd te nuttigen. De dochter een boterham en ik een tas soep. En toen liep het mis.

 

Net toen ik dacht dat het wel gezellig was om zo met z’n tweetjes op de zetel te zitten, zwiepte ik de soep over mijn laptop, mijn mac, mijn beste vriend… Met de snelheid van het licht sprong ik op en rende met mijn dierbare naar de keuken, alwaar ik hem ondersteboven liet uitlekken. Met veel zorg poetste ik de soepresten weg en droogde hem af. Hij protesteerde luid, moet ik zeggen. Blazend en stomend liet hij me weten dat dit voorval niet geapprecieerd werd, maar ja, meer dan sorry zeggen kon ik niet doen natuurlijk.

 

Uiteraard was de soep niet enkel op de laptop terecht gekomen, neenee. Zo’n soepstraal kan best een grote afstand afleggen heb ik gemerkt. Zo was de zetel ook slachtoffer geworden, net als mijn outfit. Geen probleem wat dat laatste betreft: ik trok naar boven en kleedde me om, simpel. Iets meer gestresst dan 10 minuten voordien kwam ik de trap weer af, en aangezien men zegt dat een ongeluk nooit alleen komt en ik graag aan de verwachtingen voldoe, miste ik de laatste 2 traptreden en viel ik onzacht op mijn achterwerk. Ik moet zeggen, ik heb daar een paar minuten gezeten op die traptrede, tot het gonzen van mijn staartbeen iets begon af te nemen. Het is heel bizar hoe je blijkbaar niet gilt wanneer je alleen thuis bent met een 6-jarige, die heeft er dan ook niks van gemerkt, en na die paar minuten ben ik opnieuw op de zetel beland waar de laptop nog steeds lag te kreunen. Een kleine test gaf aan dat er niks meer mee aan te vangen was.

 

Flink als ik ben, wilde ik natuurlijk toch met de dochter naar de Halloween wandeling, dus we maakten ons klaar voor vertrek. Maar niet voor ik nog even met mijn heupbeen tegen de tafel stootte, ah ja!

 

Man man, wat was ik blijkbaar van mijn melk zeg.

 

Gelukkig is het onheil toen gestopt en hebben we de zaterdag en zondag zonder problemen overleefd. Zelfs de laptop heeft zich herpakt, al kan ik geen ‘vijf’ meer typen en ook geen haakjes meer, wat wil zeggen: no more smileys…

 

Hmmm, dat wil ook zeggen dat ik niet kan vertellen wanneer we gaan trouwen, want daar komt ook een ‘vijf’ in!

 

‘smiley’

 Afbeelding

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s