Ceci n’est pas une passe-vite

Ik ging mijn best nog eens doen. Op Kerstavond zou de familie bij ons komen eten – normaalgezien was de bedoeling dit in het nieuwe huis te vieren, maar wegens niet-drogende chape was het dan toch in oud vertrouwd Oelegem.

Deze keer wou ik er echt voor gaan, ik heb namelijk een reputatie. Een niet-zo-heel-goede reputatie.

In het verleden heb ik mijn gasten namelijk wel eens pita voorgeschoteld als kerstdiner. Dat wil dus zeggen: shoarma uit een pakje, pitabroodjes, mayonaise en sla. In een volgende fase waren het uitgedroogde kwartels en vloog de dampkap ei zo na in brand door een flambeerpoging. Na die kwartels heb ik besloten om gewoon eten van bij de traiteur te laten komen, maar daar liep ook wel eens iets mis bij het opwarmen bijvoorbeeld.

Ik had dus iets goed te maken en besloot deze keer om alles zelf te maken…

Gelukkig heb ik in de afgelopen jaren wat wijsheid opgedaan en begon ik er goed op tijd aan. Enkele dagen voordien waren M en ik in dit restaurant gaan eten, een aanrader! Alles zelfgekweekt en biologisch, EN lekker, daar gaan we voor. Een van de heerlijkheden die ik daar heb gegeten, was een crème van zandwortel.

Zandwortel?

Nooit van gehoord. Het blijkt een van de ‘vergeten’ groenten te zijn, en toevallig vond ik dit heel lekker. Aangezien het ook perfect zou passen bij mijn kerstmenu, zocht ik het recept op, zie hier. Nu enkel nog zandwortel vinden. Ook hier bood het internet soelaas, naar het schijnt werd zandwortel ook wel gele wortel genoemd, en laten ze die nu toch wel bij ons in de biowinkel verkopen zeker! Ik had maar een 300 gram nodig, maar wijs als ik ben nam ik er 200 extra mee om alvast mee te experimenteren. Good thinking. VERY good thinking.

Lieve mensen, ik heb het recept nauwgezet gevolgd, echt. Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn? Maar in tegenstelling tot de oranje crème die ik in Graanmarkt 13 had gegeten, bleef mijn resultaat eerder een gele draderige prut waar je enkel komijn in proefde, boehoe!! Ik kan alleen maar concluderen dat gele wortel toch niet helemaal hetzelfde is als zandwortel. Exit mijn geraffineerde exotische side-dish. De rest van de wortels is ook de vuilbak in gekieperd.

Maar geen probleem, ik had nog een culinair extraatje down my sleeve: zelfgemaakte kroketjes!! Na wederom enig opzoekwerk bleek men hiervoor een passe-vite nodig te hebben, dus had ik me op zondag nog snel in de kerstdrukte gesmeten om tot de ontdekking te komen dat er enkel nog dit verkrijgbaar was: Image

Een PLASTIEKEN passe-vite. Ja, weet ik veel.

Op maandag begon ik eraan: patatjes – de juiste soort en al – gekookt volgens hoe het moet. Toch wat Jeroen Meeus betreft. HOP de daar gingen de patatjes de passe-vite in! En draaien maar…

Weet u al wat er gebeurde? Inderdaad: helemaal niks. Dat ding draaide gewoon zot. Ik heb zwetend en vloekend alle mogelijke truuks uitgeprobeerd maar zonder resultaat. Tegen de tijd dat M thuiskwam was ik licht hysterisch en rood aangelopen aan het proberen de puree er handmatig met een handdoek door te persen. I kid you not. Vervolgens heeft mijn held dat ding gedemonteerd en opnieuw in elkaar gezet, met net hetzelfde resultaat: noppes. Komaan, waarom verkopen ze die dingen eigenlijk?? Ik bedoel, TEST iemand zo’n ding uit voor ze dat in productie brengen? Of hebben die gewoon binnenpretjes, wetende dat menig ijverige wannabe kok in tranen zal uitbarsten?

Uiteindelijk had mijn held het geweldige plan om, wederom in kerstdrukte, naar de HUBO te trekken waar ze de normale metalen passe-vite verkopen. Oh glorie halleluja! Bovendien heeft hij me van een volgende onheil bespaard door ook meteen een krokettenmasjien mee te pakken, man is me dat een gerief!!! Ik ging die allemaal met de hand rollen!! Uiteindelijk ben ik nog een goed stuk de avond in bezig geweest met het maken van de kroketjes, maar ik moet zeggen: het was het allemaal waard. Voor de eerste keer in mijn leven heb ik een volwaardig kerstdiner geserveerd, met dank ook aan de broer die een overheerlijke kreeftensoep meehad als voorgerecht. Jam!!

Wat hebben wij gegeten?

Hapjes: gevulde kerstomaatjes met grijze garnalen en bieslook – mini wraps van gerookte zalm met kruidenkaas en dille – mini bruscetta met tomatensalsa

Voorgerecht: de heerlijke kreeftensoep van de broer

Hoofdgerecht: zalmhaasje op vel gebakken, met een zelfgemaakte romige wijn-bieslooksaus, zelfgemaakte kroketjes en salade. Normaal moest er dus ook nog zandwortel crème bij maar dat heeft niemand geweten… Wat er ook nog bij moest, waren gekarameliseerde sjalotjes uit de oven, maar helaas bleken de frietketel, het afwasmasjien en de oven het plon-gewijs niet met elkaar te vinden en was het dus zonder sjalotjes.

Dessert: rode vruchten tiramisu, nog steeds mijn favoriete zelfmaak dessert!! Zie hier voor het recept!

En het is nog niet gedaan…sinds vorig jaar maak ik zelf kerstkadootjes voor de ‘grote’ mensen, dit jaar was het voor de dames een scrub van citroen/zeezout/olijfolie en voor de heer….zelfgemaakte limoncello!! Oh boy was dat lekker zeg!!! Je moet er wel goed op tijd aan beginnen want het goedje moet 10 dagen kunnen ‘trekken’, maar echt mega lekker!

Voor deze en andere leuke ideetjes, zie hier.

Enjoy the weekend!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s